Βίτσα

Βίτσα

H Bίτσα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς οικισμούς με θαυμάσιες εκκλησίες τυπικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής όπως των Aγίων Πάντων και του Aγίου Nικολάου μια από τις λίγες σε βυζαντινό ρυθμό με ξυλόγλυπτο τέμπλο και αξιόλογες τοιχογραφίες.

Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 960 μέτρα και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής δομής των χωριών της περιοχής με τα αρχοντικά, τα πέτρινα καλντερίμια, τις πολλές εκκλησίες και την πλατεία με τον μεγάλο πλάτανο, αναπόσπαστο στοιχείο όλων των πλατειών της περιοχής.

Ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Ζαγορίου, στο οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα μείνετε κιόλας, είναι η Βίτσα, με τα καλοκτισμένα σπίτια και τις πολλές εκκλησίες και μονές (Προφήτης Ηλίας - του 17ου αιώνα, Ιερά Μονή της Παναγίας στην κάτω Βίτσα, Άγιος Νικόλαος και Ιερός Ναός των Ταξιαρχών του 17ου αιώνα). Στην τοποθεσία Γενίτσαρη, μάλιστα, πολύ κοντά στη Βίτσα, έχει εντοπιστεί αρχαίος οικισμός των Μολοσσών. Από το χωριό υπάρχει εύκολη πρόσβαση στην πέτρινη σκάλα του Βίκου και στο Γεφύρι του Μίσιου.

Το τοπωνύμιο Βίτσα προέρχεται από το σλαβικό «bezati» που σημαίνει τρέχω, ρέω ορμητικά. Οι δύο συνοικίες Βίτσας και Μονοδενδρίου αποτελούσαν, πριν από την άλωση της Ηπείρου από τους Τούρκους και μέχρι το 1753, μια κοινότητα που ονομαζόταν Βεζίτσα και αργότερα Βεΐτσα, Βίτσα και Βίτσες. Σκάλα Βίτσας προς γεφύρι Μίσιου.

Το 1820 οι τρείς μαχαλάδες χωρίζονται σε ξεχωριστές κοινότητες: στο Μονοδένδρι που ονομαζόταν Άγιος Γεώργιος, η Άνω Βίτσα που ονομαζόταν Άγιος Νικόλαος και η Κάτω Βίτσα που ονομαζόταν Κάτω Παναγία. Το 1919 η Άνω και Κάτω Βίτσα ενώθηκαν σε μία κοινότητα, τη Βίτσα.

Στα χρόνια του Δεσποτάτου, το 1361, η Βεζίτσα με χρυσόβουλο του Σέρβου Δεσπότη Συμεών Παλαιολόγου, παραχωρήθηκε σαν τιμάριο στο Δούκα Ιωάννη Τσάφα Ουρσίνο, όπως και τα Άνω και Κάτω Σουδενά και το Τσερβάρι.

Στη θέση "Γενίτσαρη", ανάμεσα στις κοινοτικές περιοχές Βίτσας και Μονοδενδρίου, υπάρχει ένας από τους αρχαιότερους οικισμούς που έχουν ανακαλυφθεί στη γύρω περιοχή. Είναι ένας μικρός κτηνοτροφικός οικισμός με δύο παρακείμενα νεκροταφεία, το Νότιο (151 τάφοι) και το Βόρειο (26 τάφοι), με διάρκεια ζωής από τον 9ο-8ο π.Χ. αιώνα ως τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. b2.jpg

Στις 27 Ιουλίου 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τους κατακτητές με αποτέλεσμα την καταστροφή τριών σπιτιών, ανάμεσα στα οποία ήταν και ένα από τα καλύτερα αρχοντικά του Ζαγορίου, το αρχοντικό των αδελφών Πανταζή γνωστό με το όνομα Αρχοντικό «Βελογιάννη».

Άρθρα

ADVERTISEMENT

Πατήστε εδώ
TOP